Zespołowa gra sportowa dla 2 drużyn po 7 zawodników (w tym bramkarz), rozgrywana w basenie pływackim (głębokość wody minimum 180 cm), w którym wyznacza się pole gry (20x30m) oraz ustawia bramki o wymiarach 3x0,9 m. O zwycięstwie decyduje większa liczba zdobytych bramek. Sport uprawiany w ponad 100 krajach, także przez kobiety.
1 | 2 | »
Historia
Piłka wodna jako dyscyplina sportowa powstała pod koniec XIX wieku w Wielkiej Brytanii. Początkowo gra odbywała się bez reguł, w morzu. Punkt zdobywało się przez włożenie piłki do kajaka. Zasady opracowane zostały przez Winsona. Oficjalne przepisy gry zostały ogłoszone przez Londyńskie Stowarzyszenie Pływackie w 1876 roku. Od 1900 (Paryż) jest dyscypliną olimpijską. Od 1973 rozgrywane są mistrzostwa świata. Rozwojem piłki wodnej kieruje Techniczny Komitet Piłki Wodnej przy Międzynarodowej Federacji Pływania Amatorskiego (FINA), w Polsce - Autonomiczny Komitet Piłki Wodnej przy Polskim Związku Pływackim. Pierwsze mistrzostwa Polski rozegrano w 1925. Od niedawna organizowana jest Liga Światowa.
ZASADY GRY
Zbiór podstawowych zasad, który pozwoli zrozumieć grę.
1. Zasady główne:
• zawodnicy mogą dotykać piłki tylko jedną ręką
• gracze nie mogą stać na dnie basenu (wyjątek stanowią zawody rozgrywane na płytkich basenach)
• gracze mogą popełnić tylko 2 przewinienia główne w czasie meczu, trzecie przewinienie wyklucza zawodnika z gry
• jeżeli obrońca przeszkadza wykonać rzut wolny, zostaje to uznane jako przewinienie główne (wykluczenie)
2. Faule normalne - Pojedynczy sygnał gwizdka zatrzymuje grę. Jeżeli zawodnik, który jest faulowany jest w posiadaniu piłki, wykonuje on rzut wolny. Jeżeli faulowany zawodnik jest w obronie, przyznawana mu jest piłka, aby wykonał rzut wolny. Sędzia wskazuje na gracza, któremu przyznano rzut wolny jedną ręką, a drugą wskazuje kierunek atakującej drużyny.
1 | 2 | »