Systematyczny trening fitness powoduje wzrost wydolności tlenowej i korzystne zmiany siły mięśniowej
1 | 2 | 3 | »
28 listopada 2007 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku, Joanna Zapolska obroniła pracę doktorską z zakresu nauk o kulturze fizycznej nt. „Specyficzny trening fitness a wydolność tlenowa i siła mięśni owa osób w wieku 40-55l lat”. Promotorem dysertacji doktorskiej był dr hab. prof. nadzw. Andrzej Suchanowski z Zakładu Fizjologii AWFiS Gdańsk, promotorami byli: prof.dr hab. Jan Górski Rektor AM Białystok oraz dr hab. prof. nadzw. Kazimierz Kochanowicz z AWFiS Gdańsk. Gośćmi specjalnymi publicznej obrony byli prof. dr hab. Jacek Nikliński - prorektor ds. nauki AM Białystok oraz dr hab. Tomasz Hirnle - Kierownik Kliniki Kardiochirurgii SPSK AM w Białymstoku.
Celem pracy była ocena zmian wydolności fizycznej, wytrzymałości ogólnej pod wpływem treningu na urządzeniach cardio oraz wytrzymałości siłowej w wyniku specyficznego treningu siłowego. Postanowiono też określić związek między 16 tygodniowym programem treningowym, a zmianami wydolności, wytrzymałości siłowej i składem ciała badanych. Materiał badawczy stanowiło 67 osób uczestniczących w treningach fitness w przedziale wiekowym 40-55 lat (38K, 29M). Zastosowane metody badawcze obejmowały ocenę wydolności tlenowej (test PWC 170), pomiar maksymalnego momentów sił mięśni nóg i brzucha oraz analizę składu ciała.
Otrzymane rezultaty wskazują na wyraźny pozytywny efekt pod wpływem specyficznego treningu fitness, co potwierdza hipotezę, że systematyczny trening na urządzeniach cardio powoduje wzrost wydolności tlenowej. Wykazano to wzrostem wartości wykonanej pracy w teście PWC170 oraz wzrostem wartości VO2max (ml/kg/min). Efektywne zmiany wystąpiły we wszystkich badanych grupach. Wielkość maksymalnego poboru tlenu - VO2max (ml/kg/min) zwiększyła się ogółem u kobiet o 15,73% u kobiet i 20,43% u mężczyzn, przy czym największe zmiany odnotowano w grupach wiekowych kobiet 40-45 lat (19,24%) i mężczyzn 46-50 lat (22,28%). Jednakże poziom wydolności tlenowej nadal daleko odbiega od wartości korzystnych dla zdrowia. Według kryteriów oceny wg Astranda-Rhyming, pomimo wzrostu poziomu wydolności badani uzyskali poziom niski i możliwy (mężczyźni) oraz możliwy (kobiety) (Astrand P.O., Rhyming I., 1954). Natomiast w klasyfikacji norm Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (1972) większość badanych grup uzyskała wartości graniczne. Jedynie grupa kobiet w wieku 40-45 lat, w badaniu końcowym osiągnęła poziom bezpieczny.
1 | 2 | 3 | »