Problem zapisywania i odczytywania choreografii zakiełkował w mojej świadomości w momencie gdy na jednym ze szkoleń, na którym sama byłam uczestnikiem, usłyszałam, że tego nie da się zrobić. Nie ma możliwości jednoznacznego zapisania choreografii w sposób, który byłby uniwersalny
1 | 2 | 3 | »
Oczywiście usłyszałam także, że można sobie opracować, swój własny system znaków, ale będzie on czytelny jedynie dla nas samych. Moje niezwykle analityczne podejście do rzeczywistości sprawiło, że pomysł zaczął ewoluować aż do momentu gdy okazało się, że trzymając się pewnych ustalonych reguł można zapisać nawet najbardziej skomplikowane ewolucje fit.
Nie zastanawiałam się wtedy po co i w jakim celu te choreografie należałoby zapisywać. Sama nigdy tego nie robiłam, bo miałam dość własnych pomysłów a lekcje innych instruktorów traktowałam jako inspirację i swoistą wymianę doświadczeń. Prowadząc szkolenia zauważyłam jednak, że wiele osób próbuje nieudolnie przelać na papier przećwiczone fragmenty choreografii. Sposób zapisywania bywał różny – cel raczej zawsze ten sam – pomysły, inspiracja, możliwość wykorzystania fragmentów lub całych choreografii. Nie wszyscy jesteśmy tak samo kreatywni a dostępność doświadczenia i pomysłów kolegów po fachu dla wielu instruktorów jest cennym narzędziem niezbędnym w ich codziennej pracy.
CO JEST POTRZEBNE DO ZAPISANIA CHOREOGRAFII?
-
Znajomość kroków podstawowych – ale ta świadoma, a nie intuicyjna. Trzeba wiedzieć gdzie krok kończy się a gdzie zaczyna, jakie jest jego rozliczenie oraz to, czy zmienia nogę prowadzącą czy nie;
-
Umiejętność osadzenia tych kroków w muzyce – we frazie i w bloku;
-
Znajomość reguł, które służą do zapisywania choreografii – czyli, co oznaczają poszczególne elementy zapisu, jaka jest kolejność i sens;
1 | 2 | 3 | »