Dieta i dietetyka - odchudzanie

 1  | 2 |  »

To bardzo stary, a trochę niedoceniany napój. Niesłusznie, bo jest bardzo smaczny, orzeźwia, doskonale gasi pragnienie, a przy tym jest zdrowy: wzmacnia odporność, reguluje trawienie i wspomaga leczenie wielu dolegliwości.

Odrobina historii:

Historia kwasu chlebowego zaczyna się około X wieku. Jego wynalezienie i docenienie właściwości przypisuje się Słowianom. Od XVI w. staje się napitkiem narodowym w Rosji i na Ukrainie. Kiedy w 989 roku książę Kijowa Władimir przyjął chrześcijaństwo, wówczas ówczesna Europa dowiedziała się o istnieniu kwasu chlebowego. Do XIX w. tajemnicę jego produkcji znano tylko w rodzinnych domostwach, zakonach mnisich lub klauzurowych monastyrach, natomiast w XIX w. rozpoczęto jego warzenie w sposób fabryczny. 30 lat wstecz kwas chlebowy zaczął przeżywać renesans popularności. Współczesny człowiek odkrył na nowo zalety tego specyficznego napitku, posiadającego ponad 1000- letnią tradycję.

Wytwarzanie i właściwości:

W dawnych czasach każdy ród posiadał własny sposób produkcji, oparty na odmiennej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie recepturze. W wiekach średnich uboższe, rosyjskie rodziny używały kwasu chlebowego do przygotowania praktycznie każdej potrawy.

Kwas chlebowy otrzymuje się przez alko- kwasową fermentację żytniego lub razowego chleba, dodając cukier bądź rodzynki i drożdże.

Kwas chlebowy zawiera od 0,7 do 2,2 % obj. alkoholu (zaliczany jest do napojów bezalkoholowych), gęstość kwasu wynosi do 1,016 g/cm³, natomiast stosunek kwasu mlekowego do objętości całego napoju wynosi 0,18- 0,48%, ponadto cechuje się wysoką zawartością drożdży i niskim współczynnikiem odczynu bakteryjnego. Jest naturalnie gazowany, dzięki technologii wytwarzania zbliżonej do warzenia piwa. Kwas chlebowy bogaty jest w witaminy z grupy B dzięki zawartości ekstraktu na bazie słodu żytnio- jęczmiennego. Posiada specyficzny zapach chleba, ma słodko- gorzkawy posmak, w czasie produkcji domowej można warzyć go na sposób wytrawny lub pół- słodki (w zależności od czasu i temperatury fermentacyjnej), przez dłuższy czas po schłodzeniu utrzymuje niską temperaturę. Kwas chlebowy ma miodowo-brązowy kolor, na dnie naczynia z kwasem może pojawić się biały osad, będący produktem fermentujących drożdży. Nie powinno się go przecedzać, gdyż zawiesina ta oraz „pływające” drożdże nadają mu charakterystyczny smak.

 1  | 2 |  »