Dietetyka

 1  | 2 | 3 |  »

Jedzenie jest codzienną i z pozoru tak niewinną czynnością, że niemal jej nie dostrzegamy. A jednak robienie zakupów, przyrządzanie posiłków i wreszcie ich konsumpcja zajmują nam sporo czasu. Spożywanie pokarmu, delektowanie się, smakowanie i wreszcie karmienie kojarzą nam się z odczuwaniem przyjemności. Bo czymże byłoby życie bez przyjemności jedzenia? A jednak dla niektórych temat jedzenia staje się źródłem poważnych problemów

Odżywianie od zawsze stanowiło nie tylko sposób zaspokajania fizjologicznego głodu, ale też było głęboko związane z ludzką psychiką. Począwszy od biblijnych przykładów, poprzez święta ku czci Bachusa, skończywszy na karmieniu piersią, które jak wiadomo, wzmacnia więź między matką i dzieckiem. Świąt Wielkanocnych, czy Bożonarodzeniowych również nie wyobrażamy sobie bez jedzenia.

Wzorce kulturowe

Wielokrotnie w kulturze łączono zasady dietetyki i estetyki. Za czasów Rubensa ideałem urody były, delikatnie mówiąc, obfite kształty. Szczupłość była uznawana za przejaw niskiego statusu materialnego. Do dziś tak pozostało w tradycyjnych kulturach. W Afryce, gdzie większość ludzi cierpi głód, bądź nie dojada, wysoki status materialny kojarzy się z nieograniczoną dostępnością do pokarmu, czego wyrazem jest otyłość. W kulturze zachodniej wyznacznikiem wysokiego statusu jest szczupłość i dieta.
 

Na przestrzeni wieków

Zaburzenia jedzenia towarzyszyły człowiekowi od stuleci. Na anoreksję cierpiała, podobno Joanna d’Arc. Źródła religijne mówią, że już w średniowieczu występowało zjawisko dobrowolnego głodzenia się. Osoby, które w średniowieczu siłą woli powstrzymywały się od jedzenia, były powszechnie adorowane, podziwiane, a niektóre po śmierci zostały wyniesione do godności świętych.

Współcześnie niewątpliwie byłyby one postrzegane jako chore, wymagające jak najszybszej pomocy - leczenia. Na poziomie biologiczno-medycznym nie ma bowiem różnicy między śmiercią świętej Katarzyny z Sienny, która żyła w XIV wieku i zmarła na skutek samozagłodzenia się i między zgonem młodej kobiety, która zginęła w Polsce w 1966 r. z powodu jadłowstrętu psychicznego. W obu przypadkach zgon nastąpił w wyniku zaburzeń sercowo-naczyniowych i elektrolitowych spowodowanych wyniszczeniem.

Przy czym święta Katarzyna jest do dziś czczona, opisywana w literaturze pięknej, a śmierć młodej Polki jest tragedią dla jej rodziny i wyzwaniem dla innych ludzi, w tym lekarzy, którzy zadają sobie pytanie: czy naprawdę nie można było jej pomóc?

 1  | 2 | 3 |  »