Pochodzi z Japonii. Jej twórcą jest sensei Morihei' Ueshiba, który pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku skodyfikował ten styl walki. Jeśli chce się o nim powiedzieć w skrócie, to warto wspomnieć trzy słowa: harmonia, duch, droga. Mowa o Aikido
1 | 2 | »
W przeciwieństwie do innych stylów walki w aikido nie ma technik ataku (uderzeń i kopnięć). Ono składa się tylko z samych technik obronnych. W tym wypadku są to rzuty i dźwignie. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ twórca aikido Morihei Ueshiba uważał, że napastnik nie jest wrogiem, tylko bratem który pobłądził i że pojedynek z nim nie powinien zakończyć się okaleczeniem bądź śmiercią napastnika.
W aikido trenujący musi się nastawić się na wiele lat ćwiczeń. Najpierw trzeba się nauczyć panować nad swoim ciałem czyli zastąpić swoje nawyki i odruchy reakcjami aikido. Kolejnym etapem jest nauka technik aikido. Ostatnim elementem jest panowanie nad ruchem napastnika, prowadzenie go w wybranym przez nas kierunku. Wszystkich tych elementów uczymy się jednocześnie na treningach aikido.
Aikido jak żadna inna sztuka walki kładzie nacisk na moralny i psychologiczny wymiar działań oraz na odpowiedzialność za zdrowie i życie drugiego człowieka w całym procesie treningu i walki. Dlatego trening jego nie roddziela ciała i umysłu. Stan jednego zdaniem twórcy aikido wpływa na drugie. Z tej przyczyny, rozluźnienie ciała wynikające z nauki aikido w naturalny sposób przekłada się na psychiczne rozluźnienie. Podobnie, uzyskana pewność siebie i zdecydowanie przekładają się na silną postawę ciała i zdecydowane ruchy. Prawdziwe zrozumienie (w aspekcie psychologicznym lub duchowym) musi mieć swoje odbicie w ciele. W przeciwnym wypadku jest to tylko racjonalizacja, która zniknie w stresującej sytuacji, a dana osoba powróci do wcześniej nabytych zwyczajów i wzorców.
1 | 2 | »