![pesto1](/img/2010/11/pesto1.jpg)
Sos pesto tradycyjnie wytwarzany w marmurowych moździerzach z oliwy z oliwek, bazylii, parmezanu lub innego drobno startego twardego sera, orzeszków piniowych i soli.
Serwowany do chleba, makaronu, sałaty, sera i in. Pesto nie należy podgrzewać, ponieważ w wysokiej temperaturze bazylia nabiera gorzkiego smaku. We Włoszech sprzedawany jest głównie w postaci świeżej, na wagę lub małych słoiczkach. Okres trwałości pesto po otwarciu wynosi około tygodnia; w razie potrzeby można je zamrozić.
Klasyczne pesto robi się ze świeżej bazylii, ale można również użyć pietruszki, rukoli, mięty, szpinaku lub 2-3 garści innych zielonych liści, miksując ją z odrobiną soli, ząbkiem czosnku, garścią orzeszków piniowych (można także użyć pestek słonecznika, pestek dyni, orzechów włoskich czy laskowych, sezamu lub migdałów), łyżką oliwy i ewentualnie łyżką startego twardego sera dojrzewającego typu parmezan. Dobre pesto absolutnie nie powinno pływać w oliwie!
Głównym składnikiem pesto są zielone liście. Są one bogate w błonnik, kwas foliowy, chlorofil i karoteny czyli roślinną formę witaminy A oraz niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 zwłaszcza alfa-linolenowy. Bazylia, czyli główny składnik działa przede wszystkim na układ trawienny oraz nerwowy. Bazylia może być użyta w celu zapobiegania lub przynoszenia ulgi wymiotom i nudnościom.
Orzechy wraz ze spagetti (wyprodukowanym z twardej pszenicy i bogatym w białko, a ugotowanym al-dente, czyli także o niskim indeksie glikemicznym zapewniającym długotrwałe poczucie sytości) uzupełniają się w zakresie aminokwasów dając pełnowartościowe białko. Również jednonienasycone kwasy tłuszczowe oliwy i wielonienasycone orzechów są korzystne dla zdrowia.
Zagrożeniem może być tylko parmezan ze względu na wysoką zawartość soli oraz cholesterolu i nasyconych kwasów tłuszczowych, ale warto dodać go w małych ilościach albo tylko przybrać nim potrawę.
Polecamy przepis na łososia z pesto w pergaminie
www.fit.pl